Olympus E-510 (kit)

Olympus E-510, echte opvolger van E-500?

Door Daniel Finestein

De Olympus E-500 heeft een opvolger gevonden in de E-510. Het is de volgende stap in de strijd om de grote markt van fotoliefhebbers en (semi-)professionals met betaalbare, kleine, lichte, digitale spiegelreflexcamera’s. Waar staat deze E-510?

FEITEN & CIJFERS

Olympus
E-510 (kit)

9,0

Type: Verkoop: Sensor:

Spiegelreflex € 819,- 10 megapixel LiveMOS

Leverancier:
Olympus

Details oordeel:

Scherpte: Kleurweergave: Kleurverzadiging: Helderheid: Contrast: Ruisgevoeligheid: Kunstlichtopname: Nachtopname: Faciliteiten: Gebruiksgemak: Totaal:

8,5 9,0 9,0 9,5 9,5 8,5 9,0 8,5 9,5 8,5 9,0

10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10%

Specificaties:

Max. resolutie: Objectief: Optische zoom: Digitale zoom: Video-resolutie: Opslag intern: Opslag extern: Opslagformaat:

3648 x 2736 14 - 42 mm 3,0 x - - - MB XD, CF JPG, RAW, JPG+RAW

» Volledige specificaties

De Olympus E-500 werd in september 2005 en al behoorlijk snel daarna werd de opvolger de E-510 aangekondigd. En vanwege de nummering verwachten we eigenlijk geen grote veranderingen, geen reuzensprong voorwaarts, want 510 is per slot van rekening slechts 10 meer dan 500. We zagen al dat de opwaardering van de E-400 naar de E-410 erg schraal was. De E-410 had USB 2.0-communicatie en Live View als belangrijkste verschillen met die voorganger. Het was vooral die Live View waar je je voordeel mee kon doen. Letten we op de verschillen tussen de E-500 en deze opvolger dan is het in de eerste plaats de sensorresolutie die van 8 naar 10 megapixel gaat, een toename van 20%. De E-410 bespraken we onlangs en wanneer we de karakteristieken van de E-410 en de E-510 met elkaar vergelijken, dan zijn er slechts twee duidelijke verschillen, die FOTOcentraal.nl toch erg belangrijk vindt. Om te beginnen is dat de handgreep. Deze E510 heeft een duidelijk geprononceerde handgreep, die ergonomisch is vormgegeven. Zo hebben je pink en ringvinger ten minste iets vast en hij heeft een uitstulping voorop bovenaan waardoor hij aangenaam aan je middelvinger blijft hangen. Je hebt grip op deze E-510 en dat konden we van de 400-serie niet zeggen. Vooral wanneer je een ander objectief dan de erg lichte standaardobjectiefjes monteerde. Ten tweede is er de beeldstabilisatie. Oh zeker, die heb je voor het kleinste, groothoekachtige objectiefje zeker niet altijd nodig. Hoewel je er je voordeel mee kunt doen in schemerige omstandigheden, want het scheelt een stop of drie in je belichting en zo hoef je pas op een later moment je flitser in te schakelen

De body van deze E-510 is identiek aan die van de E-500. Hij heeft een matzwarte, gewapend kunststof behuizing waarbij de handgreepplekken bekleed zijn met stroef rubber en aan de voorzijde dus die prettige extra holte voor de top van je middelvinger. Ook dit uiterlijk ademt de verwijzingen naar het analoge fotograferen, in het bijzonder door de draaikeuzeschakelaar op de bovenkant van de camera, rechts bovenop de handgreep. Die knop ziet er op afstand uit als de trek-draaiknop van de klassieke spiegelreflex, waarmee je de sluitertijden instelde. Nu biedt hij keuze uit PASM (Program, Aperture/diafragmavoorkeuze, Sluitervoorkeuze en Manual/handmatige instellingen) en een trits voorgeprogrammeerde ‘scènes’ of opnamesituaties. Vijf zijn rechtstreeks in te stellen, de andere zitten onder de keuze ‘scène’. Pal achter die draaiknop is een LED geplaatst die aangeeft wanneer de SSWF actief is, het Super Sonic Wave Filter. Dat filter vlak voor de sensor is zo opgehangen dat het door hoogfrequente trillingen aan het schudden raakt en zo alle stofdeeltjes van zich afschudt. Rechts naast de draaikeuzeschakelaar zit de selectiedraaiknop (‘jog dial’) en er omheen draait de aan/uitschakelaar. Bovenop de oculairzoeker zit de flitseropsteekschoen en er direct omheen, in de bovenzijde van de oculairzoeker is de ingebouwde flitser verstopt, scharnierend ingeklapt. Het openen van de flitser kan handmatig, maar ook volautomatisch. Voorop de handgreep komt je wijsvinger intuïtief op de ontspanknop terecht. Iets er achter bevindt zich het drukknopje voor de belichtingscorrectie. In de handgreep, onder je handpalm, zit de klep van de insteeksleuven voor de xD-kaarten en de type I en II CompactFlash-kaarten. Olympus en Fujifilm zijn de enigen die de xD-kaart gebruiken en dat is meteen het belangrijkste nadeel van die kaart, maar gelukkig is er ook nog de CF-sleuf. CompactFlash is het professionele geheugenkaartformaat geworden en in die standaard zijn veel supersnelle kaarten ontwikkeld. De E-410 ondersteunt het 32 bits bestandssysteem, dus kan hij moeiteloos omgaan met kaarten en harde schijfjes die groter zijn dan 2 GB. Wij hebben hem getest met de snelle Extreme IV-kaart van SanDisk en dan blijkt de geheugenkaart in ieder geval niet meer de flessenhals in de opslag te zijn.

Op de achterkant valt meteen de klassieke Olympus-lay-out op. Het openen van de flitser kan handmatig met een drukknopje op de bovenzijde, links van de zoeker, maar ook volautomatisch wanneer de camera in de automatische keuzestand staat. Direct achter dat flitsknopje bevindt zich de knop voor de keuze van fotograferen: met infrarode afstandsbediening, serieopnamen of zelfontspanner. Er is ook nog een extra functie voor die knop, want hij kan gebruikt worden voor het geven van afdrukopdrachten naar een rechtstreeks aangesloten printer. Direct rechts van de zoeker zit de draaiknop om de sterkte van de zoeker aan te passen van -3 tot +1 dioptrie, zodat brildragers hun bril af kunnen zetten en toch hun onderwerp scherp in beeld krijgen. Iets schuin onder de zoeker zit het 2,5 inch LCD-scherm. Links tref je een verticaal rijtje van vier drukknoppen aan, die rechtstreeks toegang geven tot belangrijke instellingen: beeldweergave, foto’s wissen, menu en de weergave van algemene informatie over de gekozen opties en instellingen. Rechts van de zoeker het drukknopje voor het fixeren van scherpstellen en belichting met schuin er direct onder de nieuwe IS-knop voor de Image Stabilizer of beeldstabilisatie. Die voorziening zit nu dus direct in de camera en maakt die anti-trilvoorziening in de lenzen overbodig. In de hele rechter bovenzijde is een mooie groef gemaakt met een rubber kussen voor onze duim. Die duim mag alleen niet erg dik zijn, want dan kun je per ongeluk knopjes indrukken zoals de FN-knop rechtsboven of de vergrendel- of IS-knop. Die laatste zal niet zo bezwaarlijk zijn, maar indrukken van de andere twee kan rare resultaten tot gevolg hebben. Onder die duimgroef tref je de normale reeks schakelaars, zoals de menubesturing en -selectie, waarvan de pijltoetsjes als tweede taak ook snel toegang geven tot de ISO-instelling, witbalans, lichtmeting en scherpstellen. Uiterst rechts bovenaan vind je nog de drukknop voor de bepaling van het focusgebied.

Evenals veel andere Olympuscamera’s, heeft ook deze een optie Pixel Mapping, waarmee de camera zelf analyseert of er kapotte beeldpunten in de sensor aanwezig zijn. Als dat zo is worden zo’n beeldpunt uitgeschakeld. Om te voorkomen dat je een zwarte plek ziet, zorgt de camera met een plaatselijke interpolatie voor de aanvulling van de best mogelijke RGB-kleurwaarden van de verloren pixel. Al fotograferend blijkt E-510 een lekker snelle camera te zijn, minstens zo vlot als de andere Olympussen. Binnen ruim een seconde na het inschakelen ben je aan het fotograferen. Zijn scherpstel- en belichtingscyclus vergen wat meer tijd dan bij sommige concurrenten, maar dan praten we over delen van een seconde trager en dat is geen ernstig bezwaar. Hij heeft een flink en vlot intern buffer, dat zorgt voor een pittige vaart in de opnamesnelheid, ook bij serieopnamen. Hij haalt 3 beelden per seconde met maximaal acht opnamen in RAW-formaat, mede dankzij zijn TruePic III beeldprocessor.

De E-510 communiceert sneller via USB 2.0 High Speed en Olympus heeft er de vernieuwde versie van de Master-software bij gedaan Master 2. Ook in deze camera zit Live View, die prettige eigenschap die je in alle compactcamera’s aantreft, waarmee het LCD-scherm als zoeker te gebruiken is. Olympus was de eerste die dat in zijn camera’s stopte en met goede redenen. Regelmatig krijgen wij bij FOTOcentraal.nl de vraag of die Live View nu zo’n ontzettende verrijking is. En telkens moeten we dan uitleggen dat het fotograferen vanuit bijzondere perspectieven of over mensenmenigten heen echt veel eenvoudiger is met het LCD-scherm als zoeker. Het moet dan wel een lichtsterk LCD-scherm zijn en het moet een grote inkijkhoek hebben. Met die Live View schakel je de oogzoeker uit, de interne spiegel wordt opgeklapt en het LCD-scherm vertoont het beeld dat zal worden vastgelegd bij het indrukken van de ontspanknop. Nooit meer op je buik in de modder om een mooie foto vanuit kikkerperspectief te maken. Nooit meer ‘blind’ plaatjes schieten, over een menigte andere fotografen heen, want je ziet op het scherm boven je hoofd wat je vastlegt. We zagen die Live View-optie al in de E330, maar waren verbaasd dat hij even werd weggelaten. Nu is hij er dus weer.

Olympus produceert een constante stroom sterk presterende camera’s en deze E-510 past helemaal in die reeks. Olympus heeft ook een trouwe aanhang van liefhebbers die de uitstekende lenzen van deze fabrikant weten te waarderen. Verder is Olympus niet bang vernieuwingen door te voeren die in de ogen van sommigen overbodig zijn, totdat ze de E-510 ter hand nemen en inzien dat Live View echt een goede toevoeging is. In tegenstelling tot de E-400 die ‘lichtste en meest compacte digitale SLR’ waardoor de handgreep ontbrak, heeft deze E-510 een uitstekende handgreep. Zijn beeldkwaliteit is van de vertrouwde topkwaliteit. Hij produceert prachtige, natuurgetrouwe kleuren, briljante helderheid en uitstekend contrast. Olympus heeft als een van de beste in de gaten hoe de automatische witbalans moet werken, want zelfs in moeilijke omstandigheden met menglicht, weet de automaat vaak toch de juiste keuze te maken, waar andere witbalans-automaten het laten afweten. Ook in deze E-510 heeft Olympus kleurschifting vrijwel onder controle en zul je moeite moeten doen om een spoortje schifting te vinden.

De E-510 is prettig snel, binnen twee seconden maak je je eerste foto. Hij heeft een flink intern buffer en dat zorgt voor vaart in de opnamesnelheid, vooral bij serieopnamen. Hij haalt vier opnamen in de seriemodus met een stevige 2,5 beelden per seconde. Iedere objectief heeft zijn specifieke karakteristieken en die heeft Olympus in het objectief vastgelegd in een chip. Bij het plaatsen van een objectief wordt die lensspecifieke informatie doorgegeven aan de cameraprocessor, zodat er bij de beeldverwerking rekening wordt gehouden met mogelijke verstoringen en aberraties. Evenals Canon heeft ook Olympus een automatische sensorreiniging. Hier is het een supersonisch Wave Filter dat vlak voor de sensor gemonteerd is. De ultrasone trillingen schudden alle stofdeeltjes van dit filter, Olympus garandeert zo stofvrije opnamen. Iedere keer als je de camera inschakelt gaat er een rilling door dit filter en als je twijfelt over de aanwezigheid van stof, dan kun je het filter ook handmatig activeren.

Olympus heeft met deze E-500 een uitstekend cameraatje op de markt. Onze buitenopnamen zijn gemaakt op een heldere, zonnige zomermiddag rond het middaguur, zo zijn we er van verzekerd dat de opnamen een vergelijkbare kleurtemperatuur hebben. Zijn beeldkwaliteit is van de vertrouwde, uitstekende kwaliteit. Hij produceert oogstrelende kleuren, briljante helderheid en goed contrast. Je ziet slechts een veegje schifting op een enkel plekje, echt in de alleruiterste hoeken in contrastrijke onderdelen. Hij biedt kleurverzadiging die je misschien een tikkeltje te rijk zou kunnen vinden, maar het is zo weinig dat je toch kunt spreken van een vrijwel correcte werkelijkheidsweergave. We zagen ook een spoortje ruis maar dat bleef echt binnen de perken.

De E-510 van Olympus is geen grote sprong voorwaarts. Dat hadden we ook niet verwacht op basis van de naamgeving. Hij heeft beeldstabilisatie en stofverwijdering, en de ergonomische handgreep die we zo misten bij de E-400/E-410. Vooral bij sterkere telelenzen, maar ook in duistere omstandigheden doet de beeldstabilisatie uitstekend dienst zodat je de flitser pas later hoeft in te schakelen. Grotere sensor, Live View en USB 2.0 High Speed zijn de belangrijkste verschillen met de E-500 en dat is misschien wat schraal, maar wie Live View eenmaal tot zijn beschikking heeft, wil het niet meer kwijt. Olympus heeft alleen verzuimd naar zichzelf en de directe concurrentie te kijken bij het vaststellen van de prijzen, want zowel de prijs van de losse body als van de ‘kleine’ kit met een 14 – 42 millimeter lensje liggen behoorlijk hoger dan die van de Canon 400D en Nikon D40x. Erger nog, de prijs ligt ook op een niveau dat vergelijkbaar is met de ‘grote’ E-500-kit, dus de E-500 body met een 14-45 en een 40 – 150 millimeter objectief. De kleine E-510-kit kost in de internetwinkel ook ruim 800 euro en vergeet dan niet daar ook nog een paar tientjes bij te leggen voor zo’n supersnelle 2 of 4 gig CompactFlash-geheugenkaart.

9,0

compact, beeldkwaliteit, Live View, IS, Pixel Mapping
geen geheugen, prijs