Sanyo VPC-HD2

Sanyo HD2, de eerste echte combicamera?

Door Dick Simonis

Regelmatig worden we geconfronteerd met digitale videocamera’s die ook geschikt zouden zijn als fotocamera. Dit keer was het Sanyo dat eerder dit jaar de HD2 introduceerde, die is voorzien van een 7,1 megapixel fotosensor. Dat is voldoende reden voor FOTOcentraal hem eens aan de tand te voelen.

FEITEN & CIJFERS

Sanyo
VPC-HD2

7,7

Type: Verkoop: Sensor:

Compact € 473,- 7,1 megapixel CCD

Leverancier:
Sanyo

Details oordeel:

Scherpte: Kleurweergave: Kleurverzadiging: Helderheid: Contrast: Ruisgevoeligheid: Kunstlichtopname: Nachtopname: Faciliteiten: Gebruiksgemak: Totaal:

8,5 9,0 9,0 8,5 8,5 7,0 7,5 7,0 7,0 5,0 7,7

10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10%

Specificaties:

Max. resolutie: Objectief: Optische zoom: Digitale zoom: Video-resolutie: Opslag intern: Opslag extern: Opslagformaat:

3072 x 2304 6,3 x 63,0 mm 10,0 x 10,0 x 1280x720 (30 bps) 0 MB SDHC JPG

» Volledige specificaties

Sinds het begin van de digitale videocamera was het ook mogelijk om met die camera’s stilstaande beelden te maken. Fotocentraal vond de kwaliteit vrijwel altijd ver beneden de maat, te slecht om de plaatjes uit dergelijke camera’s ook echt foto’s te noemen. De belangrijkste oorzaak was de lage resolutie van die opnamen. Regelmatig werden die stilstaande beelden geďnterpoleerd in een verwoede, rekenkundige poging nog een beetje detail in de opnamen te krijgen. We waren dus niet enthousiast. Totdat enige maanden terug ons het bericht bereikte dat Sanyo de VPC-HD2 op de markt had gebracht, een digitale videocamera met als medium de SDHC-kaart en een fotosensor van 7,1 megapixel. En op dit moment worden fotocamera’s met die sensorresolutie het meest verkocht. Dat vormde een uitstekende reden om eens te zien of deze HD2 wel in staat is om onze harten te winnen.

De HD2 heeft een voornamelijk kunststof behuizing en het uiterlijk dat alle videocamera’s met geheugenkaart hebben. Bovenop een schuin omhoog gerichte cilinder, de lens, er bovenop de flitser en aan de zijkant het lcd-scherm. Bekijk je hem vanaf de voorzijde dan is de lens het enig zichtbare onderdeel. Met die schuine montage volgt het objectief een beetje de ergonomie van de natuurlijke stand van je rechterhand. Wanneer je hem ontspannen met gekromde vingers vooruit steekt, vormen de binnenkanten van die vingers ook een schuin naar voren gericht lijn. Onderaan, midden op de voorkant is een glanzend metalen strip aangebracht die eindigt in een ophangoog voor de polsriem en het koord van de lensdop. Draai je de camera in de gebruiksstand en draai en kantel je vervolgens het beeldscherm open, dan richt je meteen de twee ingebouwde microfoons op het onderwerp. Ze zijn op de dichte zijde van het scherm ingebouwd, achter twee maal negen piepkleine gaatjes. Achter dat scherm blijkt de aan/uitschakelaar van de camera te zitten en rechts er naast de HD/norm-knop voor het omschakelen van 4:3-schermweergave naar HDTV-weergave. Onder die knop is de drukknop geplaatst voor het overschakelen naar de hoogste ISO-waarde, voor opnamen in duistere omstandigheden.

Op de achterkant van de camerabody is het dringen voor de bedieningsknoppen, want de onderzijde moet vrijblijven voor je rechterhandpalm, waarmee je de camera omsluit. Midden bovenaan is de zoomknop gemonteerd, links daarvan vindt je duim de foto-onspanknop en rechts de videoknop. Onder dat setje heeft Sanyo links de joystick gezet voor selectie en bediening van de menu’s, rechts zit de menuknop waarmee je het beeldscherm in de menumodus zet. De onderste knop is de rec/play-knop waarmee je de camera respectievelijk in de opname- of weergavemodus brengt. Helmaal onderaan, op het dunste gedeelte van de behuizing zit de klep over de geheugenkaartsleuf. Op de rechterzijkant is ter hoogte van de flitser de connector voor een externe microfoon te vinden en vooraan kun je met je wijsvinger de flitser ontgrendelen. Wat lager op die zijkant zit de luidspreker en eronder de schuifklep over het accucompartiment. De HD2 wordt geleverd met een docking station, dus vindt je op de onderkant niet alleen de statiefschroefdraad, maar ook de meerpolige communicatie- en laadconnector.

In FOTOcentraal.nl stonden niet eerder testen van dit soort combicamera’s, voorzien van serieuze video- en fotokwaliteiten. Wel hebben we ooit een verrekijkercamera getest van Trust. En ook voelden we eens een ‘wegwerpcamera’ van nog geen 20 euro aan de tand van Blokker. e hebben echter een redacteur met een rijke testervaring van digitale fotocamera’s. Die apparaten test hij al vanaf het allereerste begin (Casio QV-10), nu elf jaar geleden. In een later stadium testte hij fotocapabele videocamera’s, specifiek op hun fotografische aspecten. Vanaf het allereerste moment konden digitale videocamera’s ook stilstaande beelden vastleggen, maar dat had weinig met digitale fotografie te maken, alleen al vanwege de lage resoluties. Daarna volgenden de combinatiecamera’s met een aparte lens en sensor voor de video- en fototaken. Dat was een enorme verbetering, maar omslachtig. Zo kwam Samsung in 2005 met de VP-D6050i, na een eerdere poging een combicamera uit te brengen. Bij die D6050i waren “de lenzen onder elkaar op de voorzijde van de camera gemonteerd. De fotosensor is 5,1 megapixel en dat is pittig, zelfs voor de digitale compactcamera zoals je nu kunt kopen. Hij ondersteunt twee geheugenkaartmodellen, MemoryStick en SD/MMC, Canons standaard PictBridge, voor afdrukken zonder computer, en hij communiceert met de computer op hoge snelheid via USB 2.0 of FireWire. Het is zelfs zo'n 'volwassen' fotocamera dat hij zelfs videoregistraties kan maken in maximaal 640x480 en 30 beelden per seconde. Het is daardoor dus een videocamera in een videocamera.” De conclusie luidde destijds “Samsung doet zijn best en geeft het goede voorbeeld door een 5 megapixelcamera in te bouwen, die wel de nodige handmatige bijsturing nodig heeft. We zijn er dus nog niet met de ideale combicam. En er moet ook iets aan de vormgeving gedaan worden. Altijd zie je een videocamera waarin een fotocamera gepropt is. Die combicamera is voor videowerk al geen ergonomisch hoogstandje, maar voor fotograferen is het altijd een onding. Dat moet anders kunnen”. Dat was de stand van zaken in 2005.

Er kleefden dus nogal wat minpuntjes aan die combicamera’s, ook aan de betere. En zo zou Sanyo zich weleens op glad ijs kunnen begeven met deze HD2. Recente onderzoeken laten zien dat de grootste groep digitale fotocamera’s inmiddels een sensor van 7,1 megapixel of meer heeft en die treffen we ook in deze Sanyo aan. Dat is alvast een goed begin. Verder is die 10 x zoom erg prettig. Zijn voorste lens is weliswaar redelijk groot, hij haalt daarmee f:3,5 als grootste diafragma voor het hele bereik, dus ook in de uiterste telestand. Dat is niet indrukwekkend, de meeste digitale compactfotocamera’s halen f:2,8 met groothoek, maar uiterst zelden is de optiek zo lichtsterk dat die 2,8 voor het hele zoombereik geldt. Het belangrijkste bezwaar van de videocamera die ook als fotocamera bruikbaar is, is de gebruiksergonomie. De manier waarop je een fototoestel bedient verschilt sterk van de omgang met een videocamera en die twee houdingen zijn eigenlijk onverenigbaar, ook bij deze HD2. Sanyo heeft deze camera gesproken instructies meegegeven, net zoals het dat deed bij de latere digitale fotocamera’s. Zo wijst een vriendelijke vrouwenstem je er na de meeste handelingen op wat de camera zal gaan doen. Eerst is die begripvolle vrouwenstem even schrikken, dan ga je het waarderen en vind je het leuk, een gimmick, maar op den duur denk je toch “mens hou je bek”. De HD2 ondersteunt de SDHC (High Capacity) geheugenkaart tot een capaciteit van 8 gigabytes en dat is goed voor meer dan 2000 foto’s in 7,1 megapixel en de beste kwaliteit of bijna 3 uur High Definition, High Quality video-opnamen.

Kijk je naar de fotografische kant van deze HD2, dan is zijn ergonomie als fototoestel dus zijn grootste bezwaar. Zeker, hij is goed te bedienen als videocamera, dat zijn we zo gewend. En meteen denk je dan dat het ook een kwestie van wennen is om met deze handgreep te fotograferen, maar dat is niet zo. Het indrukken van de ontspanknop met je duim zorgt altijd voor bewegingsonscherpte. Dat is eigenlijk erg logisch, want je houd de camera ook vast met je duim. Je wilt hem met je hele duim en duimtop omsluiten voor de noodzakelijke stabiliteit. Om de ontspanknop op de achterkant in te kunnen drukken heb je echter je duimtop nodig. Dus laat je de camera een beetje los en klem je hem extra goed vast met de muis van je duim. Dat is niet zo’n stabiele greep, vooral wanneer je met de top van je duim subtiel de ontspanknop half moet indrukken voor belichten en scherpstellen en vervolgens helemaal moet indrukken. Bij een fotocamera gebruik je altijd je wijsvinger voor de ontspanknop en zo heb je je duim helemaal vrij voor het vasthouden. Soms moet je wel iets met je duim doen, want er zijn zoveel druk- en draaimogelijkheden, maar dan ben je bezig met de voorbereidingen en niet het precisiewerk dat het daadwerkelijke fotograferen toch is en blijft. En tenslotte valt ook op dat er slechts weinig fotografische functies direct via een knop toegankelijk zijn. Dat is uiteraard het gevolg van zijn compactheid en de combinatie foto/video. Bovendien is de accu zo gemonteerd dat de klep over het accucompartiment vrijwel de hele rechterzijkant van de camera in beslag neemt. Daar staat tegenover dat de HD2 als fotocamera eigenlijk een volautomaat is, die je slechts bij uitzondering in een handmatige stand zult gebruiken.

De opnamen van de Sanyo HD2 doet zeker niet onder voor de gemiddelde 7 megapixel digitale fotocamera, dat staat als een paal boven water. Zijn fotobeeldkwaliteit is goed. Kleur en verzadiging zijn prima, helderheid en contrast ook. Alleen is hij wat aan de ruizige kant. Die ruis is in 1:1-weergave al een beetje zichtbaar, maar duidelijk te zien in vergrote weergave. De camera kan ook interpoleren, dat kom je niet veel meer tegen, en opnamen van 10 megapixel maken (zie de laatste testopname onderaan deze test). De kwaliteit van dergelijke geďnterpoleerde opnamen haalt het nooit vergeleken met de opnamen uit een echte 10 megapixel camera. Dat geldt ook voor de geďnterpoleerde beelden uit deze HD2, dus die interpolatie is een nutteloze toevoeging, die niets bijdraagt aan de functionaliteit van deze 7 megapixel camera. Verder moeten we Sanyo complimenteren met de bestrijding van kleurschifting, want die vertoont hij niet.

Sanyo heeft goed geschoten met deze HD2. Tenminste, voor zover het zijn fotografische kwaliteiten betreft. Zijn beeldkwaliteit is goed, zij het dat hij een beetje ruis vertoont, maar het is dan ook een combicamera. Hij vertoont geen paarse randen of purple fringing en dat is mooi. Ten tijde van deze test vonden we een internetwinkelprijs van ongeveer 475 euro. Dat maakt hem erg goedkoop, want dat is veel goedkoper dan de prijs van twee losse camera’s met deze faciliteiten. Om vooral zijn videocapaciteiten goed te kunnen benutten is het verstandig om een extrasnelle SDHC-kaart aan te schaffen met een flinke opslagcapaciteit. Vooral die doorvoersnelheid is van belang om zijn hoogresolutie breedbeeldopnamen naadloos vast te kunnen leggen. Realiseer je wel bij het lezen van onze beoordeling en de cijfers dat we de HD2 louter en alleen als fotocamera hebben beoordeeld. Over zijn videokwaliteiten doet FOTOcentraal.nl geen uitspraak.

7,7

kleurschifting
ergonomie als fotocamera, ruis